insanlar diğer insanlar için ne kadar önemli olduğunu veya ne kadar önemsiz olduklarını bilebilselerdi farklı davranırlar mıydı?
ne kadarımıza önem veriliyor ve biz kimlerin ne kadarına önem veriyoruz, niye veriyoruz bir mantığı yok.
zaten genel olarak hayatın, yaşamanın bir mantığı felsefesi yok. sonunu bilerek yaşayan ve buna rağmen mutlu olamayan insanlarız. hakkaten kaç kişi "acayip mutluyum süperim her şey yolunda" diye yaşıyor ki..
***
uzun uzun yürüyorum sadece. kitap okuyamıyorum..
sürekli düşünüyorum. bu sürekli düşünme hali kitap okumama müthiş engel oluyor. bazen elimde kitapla kalakalıyorum, farkediyorum ki 1 saat geçmiş ancak hala aynı sayfadayım. o 1 saatte ne oldu, neler düşündüm, hatırlayamıyorum bile..
bir sürü kitap aldım, onlara dokunmak, kutulara koymak hoşuma gidiyor fakat hiç bir şekilde bitmiyorlar, ilerleyemiyorum, kitabı alırken duyduğum heyecan okurken kayboluyor. utanıyorum bazen aylarca sehpanın, masanın, komidinin üstünde bekliyorlar.. beni..
içimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. haksızlığa uğradığımı düşünerek, hayatıma kitaplarıma ve düşüncelerime haksızlık ediyorum..
çok insan görüyorum, izliyorum, herkesin ifadesi aynı.. herkes, herkes aynı.. onlardan biri miyim diye soruyorum bazen kendime..
sahi,
mutsuzluğu kabullenip idareten yaşayan kaç kişiyiz?
