öylesine -2

Kar yağınca mı özellikle bilmiyorum..

geçmişi düşünmeden edemiyorum.. mutsuz insan daha çok geçmişe gömülüyor sanırım ve buna ihtiyaç duyduğunu düşünüyor.. insanın kendini tanımaması nasıl bir şey? ne yapacağını kestirememesi ? sınırlarını çizememesi? düşüncelerine hükmedememesi?

korkunç..

bazen öyle şeylere, öyle zamanlara, öyle anlara kapılıyorum ki gerçeği nerde bırakmıştım karıştırıyorum.. bu an'da ne yapıyorum emin olamıyorum, zamanın içinde başka yerde arıyorum kendimi defalarca, bulamıyorum..

ne yapıyorum, nerdeyim, neden böyleyim..

Bilmiyorum.

Öylesine

Sabahlarım hala kötü başlıyor.. Düşüncelerim rahat bırakmıyor.. İnsanlarla iç içe bir akşamdaydım iki gün önce. Birbirinin arkasından en galiz lafları söyleyen tipleri birbirlerine sırnaşırken, gülerken gördüm. Hakkında pek de olumlu düşüncem olmayan tiplere ben de abartısız ama samimiyetsiz gülücüklerle karşılık verdim. Böyle birbirini kovalayan onlarca samimiyiz, süperiz, mutluyuz, eğleniyoruz gösterileri..

Noluyorum.. Nereye gidiyorum. Sabah 5.30 akşam 22.00'ye kadar yaşadığım günün ne kadarında mutlu oldum, ne kadarında ben oldum, ne kadarında dürüst davrandım diye kendime sormuyorum artık.

Çünkü ne mutluyum ne de dürüst kendime..