Öylesine

Sabahlarım hala kötü başlıyor.. Düşüncelerim rahat bırakmıyor.. İnsanlarla iç içe bir akşamdaydım iki gün önce. Birbirinin arkasından en galiz lafları söyleyen tipleri birbirlerine sırnaşırken, gülerken gördüm. Hakkında pek de olumlu düşüncem olmayan tiplere ben de abartısız ama samimiyetsiz gülücüklerle karşılık verdim. Böyle birbirini kovalayan onlarca samimiyiz, süperiz, mutluyuz, eğleniyoruz gösterileri..

Noluyorum.. Nereye gidiyorum. Sabah 5.30 akşam 22.00'ye kadar yaşadığım günün ne kadarında mutlu oldum, ne kadarında ben oldum, ne kadarında dürüst davrandım diye kendime sormuyorum artık.

Çünkü ne mutluyum ne de dürüst kendime..